สภาพทางเศรษฐกิจ

สภาพทั่วไปทางเศรษฐกิจ
เศรษฐกิจของจังหวัดสุรินทร์ มีมูลค่าผลิตภัณฑ์จังหวัด (GPP) ตามราคาประจำปี 2539 25.65 พันล้านบาทสาขาการผลิตที่ทำรายได้ให้แก่จังหวัดมากที่สุดคือ สาขาการค้าส่งและค้าปลีก คิดเป็นร้อยละ 23.82 รองลงมาคือ สาขาเกษตรกรรม และสาขาการบริการ ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 23.04 และ 16.19 ตามลำดับนอกจากนี้ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติได้รายงานว่าตามข้อมูลในปี 2539 ประชากรจังหวัดสุรินทร์ มีมูลค่าผลิตภัณฑ์เฉลี่ยต่อคนหรือรายได้เฉลี่ยต่อคนต่อปี เท่ากับ 19,719 บาท จัดเป็นลำดับที่ 18 ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือและลำดับที่ 75 ของประเทศ

ผลิตภัณฑ์จังหวัดสุรินทร์ ตามราคาประจำปี จำแนกตามสาขาการผลิต พ.ศ.2537-2539(พันบาท)

สาขาการผลิต	2535	2536	2537	2538	2539
เกษตรกรรม	4,555,848	4,164,405	4,708,854	5,541,073	5,910,839
กสิกรรม	3,127,566	2,776,098	3,170,353	3,719,144	3,979,134
ปศุสัตว์	636,263	578,073	640,453	783,635	722,347
ประมง	64,361	88,755	111,664	139,133	195,058
ป่าไม้	7,581	2,677	623	-	-
บริการทางการเกษตร	367,947	360,210	403,416	426,391	426,419
การแปรรูปสินค้าเกษตรอย่างง่าย	352,130	358,592	382,340	472,770	587,881
เหมืองแร่และย่อยหิน	25,258	26,954	54,414	63,499	80,856
อุตสาหกรรม	621,618	914,343	1,026,609	1,063,454	911,727
การก่อสร้าง	1,345,868	1,312,281	1,884,917	2,290,851	2,558,071
การไฟฟ้าและการประปา	244,455	296,324	274,707	314,430	325,184
การคมนาคมและการขนส่ง	681,000	742,156	759,372	861,066	986,441
การค้าส่งและค้าปลีก	4,222,679	4,590,367	5,187,248	5,883,309	6,111,019
การธนาคาร ประกันภัย	495,568	706,532	763,507	1,004,941	1,177,729
และธุรกิจอสังหาริมทรัพย์
ที่อยู่อาศัย	919,965	992,467	1,080,776	1,147,450	1,190,133
การบริหารราชการและป้องกันประเทศ	1,366,698	1,564,692	1,680,258	2,060,728	2,247,147
การบริการ	2,850,475	3,161,786	3,250,271	3,891,266	4,155,237
ผลิตภัณฑ์จังหวัด	17,329,432	18,472,307	20,670,933	24,122,067	25,654,383
มูลค่าผลิตภัณฑ์เฉลี่ยต่อคน (บาท)	13,786	14,545	16,137	18,670	19,719
ประชากร (1,000 คน)	1,257	1,270	1,281	1,292	1,301

จากข้อมูลผลิตภัณฑ์จังหวัดประจำปีแสดงให้เห็นว่าฐานทางเศรษฐกิจของจังหวัดสุรินทร์ได้เริ่มเปลี่ยนแปลงจากผลผลิตทางการเกษตรที่เป็นรายได้หลักไปสู่การมีรายได้หลักจากการค้าและการบริการเป็นหลัก ซึ่งเป็นลักษณะของความขัดแย้งกับทรัพยากรด้านการเกษตรที่มีอยู่ ไม่ว่าจะเป็นแรงงานในภาคเกษตร พื้นที่การเกษตร ปริมาณน้ำฝน เป็นต้น